Janusz Ryszard Korwin-Mikke – polski polityk, publicysta i brydżysta, z wykształcenia filozof.
Działalność polityczna w PRL. W latach 1962–1982 należał do Stronnictwa Demokratycznego, z którego wystąpił w okresie stanu wojennego, na znak protestu przeciwko poparciu przez SD ustawy o przymusie pracy.
W kwietniu 1964 za kolportaż ulotek, zatrzymany i następnie tymczasowo aresztowany. W marcu 1968 w związku z udziałem w protestach studenckich został powtórnie aresztowany.
W 1978 założył Officynę Liberałów (wydawnictwo drugiego obiegu). Do momentu wprowadzenia stanu wojennego wydawnictwo opublikowało około 25 książek i broszur, najczęściej o tematyce ekonomicznej (w tym mało znane dzieła autorstwa Adama Heydla oraz Ferdynanda Zweiga przypominające tradycje polskiej myśli liberalnej), a także bieżącą publicystykę polityczną. Officyna publikowała również książki sprzedawane w kilku tysiącach egzemplarzy, np. W cieniu Katynia Stanisława Swianiewicza. Także w 1978 rozpoczęło działalność seminarium „Prawica-Liberalizm-Konserwatyzm”. Uczestnikami seminarium byli studenci warszawskich uczelni, m.in. Piotr Aleksandrowicz, a tematyka zajęć dotyczyła zagadnień funkcjonowania państwa liberalnego.
Próbował przyłączyć się do tzw. komisji ekspertów przy komitecie strajkowym stoczniowców szczecińskich w sierpniu 1980. Kiedy próbował sprzedawać wśród strajkujących robotników swoje wydawnictwa, został siłą usunięty z terenu zakładu. W późniejszym czasie został doradcą NSZZ Rzemieślników Indywidualnych „Solidarność”. Umożliwiło mu to wzięcie udziału w I Krajowym Zjeździe Delegatów NSZZ „Solidarność”. Skrytykował tam decyzje podjęte przez zjazd z powodu uchwalenia jednocześnie dwóch sprzecznych programów gospodarczych: mieszanego modelu planowo-rynkowego aut. Kurowskiego, oraz propozycji utrzymania ekonomiki socjalistycznej zaproponowanej przez Bugaja i Kuczyńskiego. W 1981 opublikował swoje postulaty na XII Kongres Stronnictwa Demokratycznego w broszurze pt. Mała niebieska książeczka. Wezwał członków SD do odrzucenia ideologii PZPR i wprowadzenia w Polsce zasad wolnego rynku. Nawoływał również do przyjęcia nowych wzorców ideowych i oparcia programu tej partii na twórczości ekonomisty Adama Krzyżanowskiego. W 1981 powołał do życia Narodową Federację na rzecz Wolnej Gospodarki, której celem miało być popularyzowanie idei konserwatywnego liberalizmu w Polsce. Sygnatariuszami federacji byli m.in. Edward Lipiński, Stefan Kisielewski, Gabriel Janowski i Jacek Maziarski.
W 1982 zatrzymany za kolportaż wydawnictw drugiego obiegu, a następnie internowany w Białołęce. W czasie pobytu w ośrodku poznał Stanisława Michalkiewicza. W okresie stanu wojennego kontynuował działalność Officyny Liberałów. Znakiem firmowym wydawnictwa była seria „Biblioteczka Laureatów Nobla”, w ramach której ukazywały się m.in. publikacje ekonomistów liberalnych: Friedricha von Hayeka oraz Miltona Friedmana. W 1984 postanowił wznowić niejawną działalność polityczną i założył wraz ze Stefanem Kisielewskim Partię Liberałów „Prawica”, jednak przedsięwzięcie to zakończyło się niepowodzeniem. W 1986 Janusz Korwin-Mikke rozpoczął wydawanie kwartalnika „Stańczyk”. Zaczęli w nim publikować autorzy myśli konserwatywno-liberalnej (w tym Mirosław Dzielski). Integracji środowisk prawicowych doprowadza do powstania nowej organizacji politycznej. W 1987 został powstaje Ruchu Polityki Realnej (w 1989 przekształcony w Unię Polityki Realnej). Listę sygnatariuszy RPR podpisało 15 osób, m.in.: Krzysztof Bąkowski, Ryszard Czarnecki, Tomasz Gabiś, Stefan Kisielewski, Andrzej Maśnica, Stanisław Michalkiewicz, Janusz Korwin-Mikke, Andrzej Sadowski, Robert Smoktunowicz. Za najwyższą wartość uczestnicy RPR uznali wolność.
opr. n.p.: WIKIPEDIA
About The Author
