Sokrat Iwanowicz Starynkiewicz ( ros. Сократ Иванович Старынкевич ) – generał rosyjski, najwybitniejszy prezydent Warszawy.
Sokrates Starynkiewicz urodził się 18 grudnia 1820 roku w Taganrogu nad Morzem Azowskim w rodzinie właściciela banku Iwana Starynkiewicza. W 1836 wstąpił do Cesarskiej Armii Rosyjskiej i ukończył kilka szkół inżynieryjnych i artyleryjskich. Po awansie do stopnia oficerskiego zajmował różne stanowiska sztabowe. Między innymi brał udział w kampanii węgierskiej i wojnie krymskiej, za którą w 1858 roku został awansowany na pułkownika. W 1863 r., podczas powstania styczniowego, przeszedł na emeryturę. Wkrótce potem otrzymał stopień generała dywizji i został skierowany do rosyjskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Od 1868 do 1871 był przez krótki czas namiestnikiem wojskowym Chersoniu, ale opuścił to stanowisko i został namiestnikiem Anatolija Nikołajewicza Demidowa. 18 listopada 1875 został mianowany 19. prezydentem Warszawy. Choć początkowo uchodził za kolejnego rosyjskiego urzędnika powołanego do rządzenia polskim miastem, szybko dał się poznać jako wielki organizator i inżynier. Był też dobrym ekonomistą, a skarb miasta za jego prezydentury wzrósł ponad trzykrotnie. Stał się szczególnie popularny wśród warszawiaków po tym, jak zaczął konsultować z prasą większość swoich decyzji, co było niespotykane w XIX-wiecznej Rosji. Do najbardziej znaczących robót publicznych rozpoczętych przez Starynkiewicza należała sieć tramwajów konnych, pierwsze linie telefoniczne i Cmentarz Brodno. W 1886 roku nakazał utworzenie pierwszej nowoczesnej sieci kanalizacyjnej i wodociągowej ze Stacją Filtrów na Koszykach. W 1889 założył Komitet Plantacyjny, który zamienił wiele warszawskich placów i ulic w parki. W latach 1891-1892 posadzono ponad 2500 drzew, odnowiono 13 parków, a 47 ulic i placów zamieniono w tereny zielone dla wszystkich warszawiaków. Ponadto w 1896 roku pojawił się nowy park Ujazdowski, który do dziś pozostaje jednym z najpopularniejszych i najbardziej malowniczych parków Warszawy. Styrynkiewicz wprowadził również nowoczesne gazowe oświetlenie uliczne, zbudował nowoczesny rynek oraz rozpoczął budowę i brukowanie ulic w centrum miasta. Ostatecznie zarządził dwa spisy ludności (w 1882 i 1892 r.). 6 października 1892 przeszedł na emeryturę. Zdecydował się pozostać w Warszawie, gdzie działał w różnych towarzystwach i organizacjach charytatywnych, m.in. w Towarzystwie Dobroczynności, był przewodniczącym wydziału Tania Kuchnia, które dostarczało żywność najuboższym mieszkańcom. Zmarł w Warszawie 23 sierpnia 1902 r. Konduktowi pogrzebowemu przyglądały się setki tysięcy warszawiaków ze wszystkich warstw społecznych. Został pochowany na cmentarzu prawosławnym w Warszawie na warszawskiej Woli. Za jego rządów stolica Królestwa Polskiego dokonała niebywałego skoku cywilizacyjnego przeobrażając się w nowoczesną metropolię Europy.
żródło : sandbigbox.com/wiki/ru
About The Author
